SZTUKA DLA ZIEMI Ostatnie lata przyniosły nasilenie działań podejmowanych w obronie przyrody i tradycji lokalnych kultur. Przyczyna narodzin ruchów działających bezpośrednio i praktycznie na rzecz obrony Ziemi jest jedna, to - katastrofalny stan całej Planety i wszystkich jej zakątków. Głęboka analiza obecnego dorobku cywilizacji skłania nie tylko ruchy ekologiczne, ale także inne grupy stojące w opozycji do obecnego, zachodniego modelu - konsumpcyjnego i technokratycznego do podejmowania działań w obronie Ziemi lokalnych tradycji i zwyczajów.

Rzemieślnicy, artyści i ekolodzy podejmują się w swych działaniach poszukiwań nowych form działań sięgając do prastarych form, symboli, przekazów, znaczeń i rytuałów. W ten sposób rodzi się nowa dziedzina sztuki – sztuka ekologiczna. I o ile samo określenie jest czymś zupełnie nowym, to jednak szeroko pojęta przyroda, była zawsze najstarszym wzorcem i inspiracją. Świat przyrody i natura, która otaczała człowieka i której stanowił integralną cząstkę zawsze stanowiły odniesienie do działań twórczych. W tym rozumieniu sztuka ekologiczna istniała zawsze, gdyż zawsze współtowarzyszyła człowiekowi. Sztuka ekologiczna stanowi nurt: - nowej wrażliwości dążącej do wspólnoty życia na Ziemi, - refleksji intelektualnej nad obecnym kryzysem ekologicznym Ziemi, - autentycznej potrzeby ludzi i tragicznej sytuacji Ziemi. Cechy nurtu ekologicznego w sztuce: - sięganie do wzorców z pradawnych kultur pierwotnych, - odkrywanie na nowo starych prostych technik i symboli graficznych zawierających całe wieki i tradycje kultur bliskich naturze, - wykorzystywanie naturalnego dźwięku. Celem sztuki ekologicznej jest: - głęboko ekologiczny przekaz będący wezwaniem do działań w obronie Ziemi, - refleksją dążącą ku zmianie stylu życia odbiorcy.